Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017




Athens 2017

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017






''Switch''


Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017


''Mediterranea 18'' 

Palm trees have been affected by a parasite in the last few years, the red beetle with the proboscis that exterminates these trees. The environment is in danger and we need to protect it. Man is like this beetle, destroying everything in his passage through cities, wars and pollution. The peoples of the Mediterranean must take care of our home, ''the Mediterranean'' that unites us. I wrote the word HOME and then used the dead branches of a palm tree for stencil as a second layerl in the mural. As a third layer,I created a map without borders, following the Mediterranean coastline. The branches of this palm tree were also used to make a primitive pyramid and placed in front of the Hoxha's great pyramid.






Μέλη της Ελληνικής αποστολής στα Τίρανα για την Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών της Ευρώπης και της Μεσογείου σχηματίζουν απροκάλυπτα με τα χέρια τους τον ''αλβανικό αετό'' 


















''Mumja''

        Γύρισα σχεδόν όλα τα Τίρανα για να βρω κάποιο ωραίο σποτ για να βάψω αλλά τελικά κατέληξα στην Πυραμίδα του Χότζα. Ίσως ένα απ'τα πιο κεντρικά σημεία των Τιράνων, δίπλα στο προεδρικό μέγαρο. Στο ταξίδι που κάναμε όλοι οι καλλιτέχνες της Μπιενάλε απ'το Μπάρι ως τα Τίρανα διαπίστωσα πως ένα στοιχείο που ενώνει τους Μεσογειακούς λαούς αλλά και το περιβάλλον, εκτός από την Θάλασσα είναι και τα φοινικόδεντρα. Οι φοίνικες τα τελευταία χρόνια έχουν προσβληθεί από ένα παράσιτο, το κόκκινο σκαθάρι με την προβοσκίδα που εξολοθρεύει αυτά τα πανέμορφα δέντρα. H ζωή στην θάλασσα κινδυνεύει, το ίδιο και το περιβάλλον που πρέπει να προστατεύουμε. Ο άνθρωπος είναι σαν αυτό το σκαθάρι, καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα του με τις πόλεις, τους πολέμους και την μόλυνση. Οι λαοί της Μεσογείου πρέπει να φροντίσουμε πιο πολύ το σπίτι μας τη Μεσόγειο που μας ενώνει. 
        Οι συνθήκες που υλοποίησα την ιδέα μου δεν ήταν και οι καλύτερες αλλά έβαλα τα δυνατά μου. Μια σκάλα που ζύγιζε όσο 5 σιδερένια ποδήλατα, δυο κολλημένα σκουπόξυλα για κοντάρι και χρώματα που είχαν περισέψει απ' τα σκηνικά μιας θεατρικής παράστασης και πολύ βροχή.  Έγραψα λοιπόν την λέξη HOME που ήταν και η θεματική της μπιενάλε και στη συνέχεια κλάδεψα έναν παρατημένο φοίνικα που ήταν δίπλα στο προεδρικό μέγαρο. Χρησιμοποίησα τα νεκρά κλαδιά του φοίνικα σαν στένσιλ σαν δεύτερο επίπεδο στην τοιχογραφία μου και στη συνέχεια έκανα μια γραμμή ακολουθώντας την ακτογραμμή της μεσογείου και έτσι σχημάτισα έναν τύπο χάρτη δίχως σύνορα μονάχα ακτογραμμή. Όπως και θα έπρεπε να είναι οι χάρτες του κόσμου. Τα κλαδιά αυτού του φοίνικα χρησιμοποίησα επίσης για να φτιάξω μια δική μου πρωτόγονη πυραμίδα που ίσως θυμίζει και ινδιάνικο τίπι και το τοποθέτησα μπροστά στην μεγάλη πυραμίδα του Χότζα που μοιάζει να ήρθε από το μέλλον επηρεασμένη από τον φουτουρισμό και τον κονστρουκτιβισμό. Φορώντας αυτό το τίπι πάνω μου έκανα κάμποσες βόλτες γύρω απ'την πυραμίδα ξαφνιάζοντας τους περαστικούς που μάλλον με πέρασαν για τρελό. Τρελός μου φαίνεται και μένα ο τρόπος που ζούμε πια. 
        Ευχαριστώ πολύ όσους με εμπιστεύτηκαν για να είμαι μέλος τις ομάδας της Ελληνικής αποστολής στα Τίρανα για την Μπιενάλε νέων καλλιτεχνών της Ευρώπης και της Μεσογείου. Και Ευχαριστώ ιδιαίτερα όσους με βοήθησαν, τον σκηνοθέτη Θαναση Καφετζή, την Αρχιτέκτονα Άρτεμις Παπαχρήστου, τον Έρτι και την Γιόρα. Χάρηκα πολύ που μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω νέους καλλιτέχνες με τα ίδια όνειρα και ελπίδες από όλες τις χώρες της Ευρώπης και τις Μεσογείου και φυσικά να γνωρίσω τα Τίρανα που είναι μια πόλη με πολλές αντιθέσεις αλλά και ιδιαίτερη ανάπτυξη. Τα Τίρανα νομίζω είναι η πόλη με τους περισσότερους αλλοδαπούς ελληνόφωνους εκτός Ελλάδας και αυτό θα έπρεπε να το σεβόμαστε και να εστιάσουμε περισσότερο στην Ελληνοαλβανική φιλία. 

                                                                   

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017




''Athens is Now''




















Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

''Easter in Sikinos''



''Πάσχα στη Σίκινο''

       Ο Αδαμάντιος Κοραής κάνει μισή μέρα να φτάσει στη Σίκινο, το ταξίδι όμως δεν είναι καθόλου βαρετό, ειδικά αν ο καιρός είναι καλός. Το πλοίο σταματάει στις μισές Κυκλάδες και έτσι οι επιβάτες μπορούν να πάρουν μια καλή γεύση απ`το Ελληνικό καλοκαίρι ακόμα κι αν είναι άνοιξη. Συνεπιβάτης μας ήταν ο Χοσέ απ`την Βενεζουέλα, ο φίλος του Ψηλού. Μας έκανε να ονειρευτούμε υπερατλαντικά ταξίδια. Μισή μέρα πτήση είναι και το ταξίδι για το Καράκας. Ένα Καράκας που αγωνίζεται. Κατέβηκε στη Φολέγανδρο.
        Μόνο εμείς αποβιβαστήκαμε στη Σίκινο και άλλη μια οικογένεια. Μας υποδέχτηκε ο Δήμαρχος, γιος της κυρίας Φλόρας που έχει το παντοπωλείο δίπλα στο λιμάνι. 
        Την πρώτη κιόλας μέρα νομίζω πως συναντήθηκα με όλους τους κατοίκους του νησιού τον Τέρρι, τον Βραζιλιάνο και τον Παπά που παίζει βιολί. Έμαθα και τα πάντα για την ιστορία του. Οι Ιταλοί ερωτοτροπούσαν με τις ντόπιες και οι χριστιανοί έχτισαν εκκλησία με τα απομεινάρια του αρχαιοελληνικού ναού. Ούτε καν.
         Την δεύτερη μέρα ψήσαμε αρνάκι για να τηρήσουμε το έθιμο. Τι μακάβριο έθιμο; Νομίζω πως οι άνθρωποι θα εξελιχθούν σε ανώτερο είδος μόνο όταν σταματήσουν να τρέφονται με άλλα θηλαστικά. Τότε ίσως πάψουμε να λεγόμαστε Χόμο Σάπιενς. Ελπίζω αυτό να γίνει πριν σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε την γλώσσα μας για να μιλάμε και τα δάχτυλα μας για να γράφουμε. 
         Ο λόγος που ήρθαμε στο νησί ήταν για σκάουτινγκ, δηλαδή να βρούμε σπότς για βάψιμο, πράγμα πολύ δύσκολο στις Κυκλάδες. Η αρχιτεκτονική είναι τόσο όμορφη, απλή και ανθρώπινη. Οι φόρμες των οικοδομημάτων συνέχεια με εκπλήσσουν. Το φως του Αιγαίου αντανακλάται έντονα στο λευκό του ασβέστη και οι σκιές είναι από μόνες τους ικανές να διακοσμήσουν αυτά τα ταπεινά διαμάντια της αρχιτεκτονικής που έχτισαν μάστορες με μεράκι από ανάγκη για στέγη πριν κάποιους αιώνες. Ο Λε Κορμπυζιέ και ο Ζαν Κωκτώ ήταν απ`τους πρώτους που εκτίμησαν αυτά τα χαμόσπιτα και τα ξωκλήσια την εποχή των ουρανοξυστών. Δεν τολμώ να βάψω κανένα απ`αυτά τα σπίτια. Ίσως έχω έναν πόθο να διακοσμήσω εσωτερικά μια ξεχασμένη εκκλησία με αγιογραφίες στο στυλ μου αλλά δεν τολμώ καν να το προτείνω στις τοπικές αρχές, αν και είμαι σίγουρος πως θα γινόταν τουριστική ατραξιόν αλλά δεν είναι αυτό το νόημα. Το μόνο μέρος που νομίζω μπορούμε να βάψουμε χωρίς να προσβάλουμε το περιβάλλον και την αισθητική του τοπίου είναι το υδραγωγείο, αυτό το αδιάφορο κτίσμα στην κορυφή του χωριού. 
        Τελικά έπεισα τον Κύριο Μιχάλη να διακοσμήσω την πόρτα του αφού πρώτα του έδειξα όλη την δουλειά μου. Έκανα μια άγκυρα για να ταιριάζει με τα ψαροκάϊκα που είναι παρκαρισμένα στο λιμάνι και φυσικά χρησιμοποιήσα την μπλε παλέτα μου, απ' την εποχή των Ηλεκτρονικών Κυκλάδων. 
        Το προηγούμενο βράδυ είχαμε μια μεγάλη κουβέντα για την υπεραλιεία. Η ζωή στον βυθό κινδυνεύει, όχι μόνο στις Κυκλάδες αλλά σε όλη την Μεσόγειο. Είναι εύκολο να εθελοτυφλούμε καθώς ο βυθός είναι ένας άλλος κόσμος αλλά σύντομα θα είναι σπάνια τα ψάρια αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Την επόμενη μέρα παρατήρησα την θάλασσα. Δεν είδα κανένα ψάρι, μόνο έναν νεκρό γλάρο να επιπλέει. Θυμήθηκα ένα ντοκιμαντέρ που είχα δει για την ζωή στον βυθό. Τα τεχνητά ναυάγια μπορούν να βοηθήσουν στην αναπαραγωγή των οργανισμών καθώς τους παρέχουν προστασία. Στην ακτή υπήρχαν γύρο στα δεκατέσσερα παρατημένα καΐκια. Οι ψαράδες είτε είχαν πεθάνει, είτε είχαν αφήσει το επάγγελμα γιατί δεν ήταν πια προσοδοφόρο. Ποιος να ανταγωνιστεί άλλωστε τις μεγάλες τράτες. Μου ήρθε τότε η ιδέα να βάψουμε τα παρατημένα καΐκια και να τα βυθίσουμε στην θάλασσα αφού πρώτα αφαιρέσουμε όλα τα μέρη που μπορεί να την μολύνουν. Έτσι να φτιάξουμε ένα είδος υποθαλάσσιας πολιτείας για τα πλάσματα του βυθού. 
         Είπα την ιδέα μου όταν γύρισα στην Αθήνα στον Ψηλό και γέλασε. Τι φάση μου είπε, την είδες Αι Ουέϊ Ουέϊ; Δεν είχε περάσει απ`το μυαλό μου αυτό. Μάλλον πιο πολύ μου θυμίζει τον Μάθιου Μπάρνεϊ.
          Ελπίζω να επιστρέψω σύντομα στην Σίκινο και ίσως κάνω και αυτή την φαντασίωση μου πραγματικότητα ή ίσως απλά βάψουμε το υδραγωγείο. Να δω και από κοντά τον ναο της Επισκοπής που δεν πρόλαβα.


Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

''Labas''











''Λαμπά''

       Μετά τις περιπέτειές μας στην επαρχία της βόρειας Ιταλίας καταλήξαμε στη Μπολόνια. Πρώτη φορά ήρθα εδώ πολύ νεαρός, πρέπει να ήμουν δεκατεσσάρων. Μου είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση αυτή η πόλη. Ό,τι είχα δει μονάχα στο Εμ τι βι, ήταν εδώ πραγματικότητα. Πάνκιδες στην Πιάτσα Μαντζόρε, ράπερς να κάνουν φριστάϊλ στη Βία Ιντιπεντένζα, Ρέϊβερς στο λεωφορείο βγαλμένοι από βίντεο κλιπ των Πρόντιτζι, είχε τα πάντα. Αργότερα ξαναπήγα στη Μπολόνια για να βρω τον αδερφό μου που δούλευε εκεί στο μπιστρό Ρόζα Ρόζε. Ήταν το πρώτο ταξίδι που έκανα εκτός Ελλάδας τελείως μόνος. Από Κέρκυρα με καράβι, εικοσιτέσσερις ώρες πλοίο χωρίς καμπίνα με το Όνομα Του Ρόδου για παρέα. Μετά κάποιες ώρες τρένο και εκεί που νομίζεις πως έχεις φτάσει λεωφορείο 45 λεπτά για το σπίτι του Άρη. Νομίζω πως όταν έφτασα λιποθύμησα απ' την κούραση. Ένα διαμέρισμα που έμεναν άλλοι πέντε Έλληνες, αιώνιοι φοιτητές. Στη Μπολόνια σπούδασαν πολλοί που αργότερα έπαιξαν ρόλο στην ζωή μου αλλά και στην σκηνή της Αθήνας γενικότερα. Ο Ρους που φτιάχνει όμορφα ποπ τραγούδια, η Λένα Τεμπονέρα που ήταν η πρώτη που μου ζήτησε να δείξω έργο μου σε έκθεση, ο φίλος του αδερφού μου του Σωκράτη, Δημήτρης Παπαϊωάννου που οργάνωνε το Synch, o Σπύρος Μαλτέζος που πρόσφατα μου πήρε συνέντευξη για το πρότζεκτ του 210 και άλλοι πολλοί. Στην Μπολόνια ξαναβρέθηκα και την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας που μόλις είχα τελειώσει το λύκειο. Ήθελα να σπουδάσω εκεί, στη σχολή DAMS, ντράμα, άρτε, μούζικα ε σπετάκολο που είχε ιδρύσει ο Ουμπέρτο Έκο, πρύτανης τότε του πανεπιστημίου. Ήμουν πολύ νέος όμως, δεν είχα καμία οικονομική βοήθεια, τρόμαξα να σταθώ στα πόδια μου και γύρισα στην Ελλάδα μετά από λίγο καιρό. Ίσως ένα απ' τα πράγματα που έχω κάνει και έχω μετανιώσει πιο πολύ ήταν αυτή η επιστροφή μου στην Ελλάδα. Έπρεπε να μείνω εκεί, να παλέψω και να σπουδάσω αυτό που πραγματικά ήθελα. Πιστεύω τώρα θα είχα καταφέρει πολύ περισσότερα, δεν θα έχανα τόσο χρόνο για να μάθω την τέχνη μόνος μου και θα μπορούσα να προσφέρω περισσότερα σε όσους αγαπάω. Έκανα το λάθος όμως και γύρισα στην Ελλάδα, ξαναέδωσα πανελλήνιες και πέρασα στη Φιλοσοφική την οποία να μην αδικώ, χάρη σε κάποιους καθηγητές, μου προσέφερε πολλά.
       Επέστρεψα στην Μπολόνια δώδεκα χρόνια μετά, άλλος άνθρωπος. Φτάσαμε στο σταθμό των τρένων. Λίγο περπάτημα ως το σπίτι του Σέζαρε του Αργοναύτη που θα μας φιλοξενούσε. Το σπίτι του έμοιαζε πολύ σε αυτά που έμενε κατά καιρούς ο αδερφός μου, γεμάτο όμως με πίνακες ζωγραφικής. Έπειτα πήγαμε κατευθείαν στην κατάληψη με το όνομα Λαμπά, που ήταν και ο λόγος που ήρθαμε στην Ιταλία, για να στηρίξουμε την ελευθεριακή κατάληψη Λαμπά του κτηρίου της πρώην Καζέρνα Μασίνι, μια απ' τις δυο τελευταίες που έχουν απομείνει στην πόλη. 
       Η Μπολόνια παλιότερα είχε πολλές καταλήψεις και κοινωνικούς χώρους ακόμα και απ' την εποχή του εξήντα. Στη Μπολόνια βρίσκεται το πρώτο πανεπιστήμιο της Ευρώπης που χρονολογείται απ' το 1088. Οπότε ανέκαθεν ήταν μια πόλη με νέους ανθρώπους, διανοητές και ένα όραμα διαφορετικό για τον κόσμο. 
       Τα τελευταία χρόνια όμως η Μπολόνια έχει αλλάξει πολύ. Πάνκιδες δεν βλέπεις πια, ούτε ρέϊβερς ούτε τζιβάτους, έχουν μπει όλα σε μια κανονικότητα. Αυτή είναι και η τάση γενικότερα άλλωστε στον δυτικό κόσμο. 'Ενας καθωσπρεπισμός, μια επιδίωξη για γκλαμουριά, το βλέπεις και στα κλάμπς ακόμα και στην Αθήνα. Παλιά το Πλας Σόντα, τώρα Βένιου ή δεν ξέρω τι; Μια γκλαμουριά που είναι ΟΚ, με μερικές δόσης χυδαιότητας. Ακόμα και στην πολιτική, ο συντηρητισμός και η άκρα δεξιά έχουν δυστυχώς ανοδική τάση. Ο συντηρητικός δήμαρχος της Μπολόνια εκτός απ' την πρέζα που κατάφερε ευτυχώς να καθαρίσει, εκτόπισε και τους κοινωνικούς και ελευθεριακούς θύλακες που έκαναν αυτή την πόλη δημιουργική και ζωντανή. Η Μπολόνια έμοιαζε με το Βερολίνο κάποτε και τώρα είναι απλά μια πόλη του Βορρά. Μπορείτε να πάρετε λίγο απ' το παλιό βάϊμπ της πόλης αν βρείτε την ταινία Bon Plan του Jerome Levy.
       Καλλιτέχνες απ' όλη την Ευρώπη, ο Bisser απ' το Βέλγιο, 1UP απ' το Βερολίνο, Ruin και Skirl απ' τη Βιέννη, ο Cassiu απ' τη νότια Ιταλία, ο Digo Diego απ' την Ισπανία, ο ντόπιος Νemo και εγώ. Καλεσμένοι όλοι από την Ιβάνα που τρέχει το πρότζεκτ Urban Lives και τη συνέλευση της κατάληψης. Ήρθαμε για να στηρίξουμε τον αγώνα τους. Η κατάληψη απειλείται με κλείσιμο σύντομα και αυτά συνήθως γίνονται με βίαιο τρόπο. Στην αρχή καθίσαμε όλοι μαζί και μιλήσαμε για το τι προσφέρει η κατάληψη στην τοπική κοινωνία αλλά και τα προβλήματα και τις απειλές που δέχονται για κλείσιμο. Μας προειδοποίησαν πως υπάρχει ενδεχόμενο να επέμβει η αστυνομία για να μας σταματήσει καθώς το όλο εγχείρημα είναι παράνομο, αλλά αν αυτό συμβεί θα καλύψουν τα νότα μας. Μας υπέδειξαν τους τοίχους που ήταν διαθέσιμοι για βάψιμο και εγώ έκανα μια βόλτα στους χώρους για να διαλέξω τον δικό μου. Ξαφνικά είδα μπροστά μου εφτά πυραμίδες φτιαγμένες από χοντρά κλαδιά δέντρων δεμένων με σύρμα και καλώδια. Ρώτησα τότε να μάθω τι είναι αυτά και για πιο λόγο είναι δεμένα. Μου απάντησαν πως είναι οδοφράγματα που μετακινούνται εύκολα για να σταματήσουν τα οχήματα της αστυνομίας σε περίπτωση εφόδου. Ενθουσιάστηκα με αυτό! Σαν αυτά της γραμμής Μαζινό που σταματούσαν τα τανκς των Ναζί. Είχαμε έρθει εδώ για να βοηθήσουμε τον αγώνα τους για να κρατήσουν την κατάληψη και αυτά είναι τα οδοφράγματα που θα καθυστερήσουν μια ενδεχόμενη έφοδο της αστυνομίας. Μόλις βρήκα τι θα βάψω σκέφτηκα. Απ' τον καιρό του Αρσένη ήμουν ειδικός στα οδοφράγματα. Τους ρώτησα αν είναι δυνατό να επέμβω σε αυτά και τους πήρε λίγη ώρα να αποφασίσουν αλλά τελικά δέχτηκαν. Θυμήθηκα και τον παλιό μου σύντροφο Άλεξ απ' τον Μπερντέ στα Ιλίσια που επισκέφτηκα πρόσφατα για να βάψω έναν τοίχο. Εκεί είχαν διάφορα χρωματιστά παλούκια δίπλα στην είσοδο και όταν τα είδα του είπα ότι είναι πολύ όμορφα και αυτός γέλασε. Ίσως δεν είναι καλή ιδέα να το γράψω αυτό αλλά ελπίζω πως οι φασίστες δεν διαβάζουν αυτά τα κείμενα. 
       Συγκέντρωσα όλα τα ξύλα στην μέση του χώρου και τα έβαψα με μαύρο χαμηλά για να δίνουν την ψευδαίσθηση πως αιωρούνται, όπως ο αρχαίος ναός στην Πελοπόννησο που είχε αναφέρει και ο Κώστας Βαρώτσος σε πρόσφατη ομιλία του. Το ψηλότερο μέρος της κατασκευής έκανα λευκό και τις άκρες κοκκινοπές για να συμβολίζουν τον αγώνα μας. Στο τέλος έγραψα πάνω απ' την μεγάλη θήρα ΚΑΤΑΛΕΙΨΗ και θυμήθηκα το ανορθόγραφο πανό που είχε η κατάληψη του γυμνασίου του Αϊ Γιάννη στην Κέρκυρα την εποχή των σχολικών μου χρόνων.
       Αυτό ήταν τελείωσα, καμία έκρηξη αυτή την φορά γιατί η καλύτερη επίθεση είναι η άμυνα. Όπως και στο ποδόσφαιρο αλλά και την στρατηγική. Οι στρατοί παλιότερα, όταν οι πόλεμοι γίνονταν ακόμα με τιμή και οι εχθροί έλυναν τις διαφορές τους στήθος με στήθος φρόντιζαν για την αισθητική και εμφάνισή τους ώστε να είναι φανταχτερή και όμορφή όπως των ινδιάνων, των ιπποτών του μεσαίωνα και των σαμουράϊ. Όμως πια ο πόλεμος δεν έχει πρόσωπο. Ιπτάμενες μηχανές, αέρια μουστάρδας, η μάχη σώμα με σώμα είναι πια παρελθόν οπότε και η αισθητική της χάθηκε μαζί με την ηθική του πολέμου, κατάντησε στο καμουφλάζ και τον βομβαρδισμό. 
       Θα ήθελα πολύ να είμαι εκεί σε περίπτωση που εμφανιστούν οι αστυνομικοί για να εκκενώσουν την κατάληψη και να δω την έκφρασή τους όταν αντικρίσουν αυτό το οδόφραγμα. Ελπίζω να τους κάνει να διστάσουν έστω και για λίγο να μπουκάρουν.
       Αγωνιστικούς χαιρετισμούς απ' τη Μπολόνια.